Anıtkabir’in sakin gölgesi altında, Tunalı Hilmi’nin ışıklı kaldırımlarında yürürken kendimi biraz daha özgür hissediyorum. Ankara’nın bu iki yüzü—tarih ve hareket—beni hep aynı anda hem sakinleştiriyor hem de heyecanlandırıyor. Ukrayna’dan getirdiğim o ağır, tatlı aksanımla Türkçe konuşurken dudaklarımın kıvrılışını görenler, bir sonraki adımın ne olacağını merak ediyor.
Atakule’nin panoramasını seyrederken, Ankara’nın gece siluetiyle buluşmak gibi bir şey bu. Vücudumun kıvrımları, tenimin sıcaklığı, sohbetimin akıcılığı… Hepsi bir arada, kısa bir kaçış sunuyor. Bilkent’in hareketli kampüs havasından AŞTİ’nin hızlı tempolu kalabalığına kadar, her köşede bir enerji var; ben de o enerjiyi alıp, birlikte geçireceğimiz saatlere taşıyorum. Bahçelievler’in sakin sokaklarında kaybolmak ya da şehir merkezinin ritmine kapılmak—hangisini istersen, o anın içinde kayboluyoruz.
İçimdeki o Ukraynalı ateş, Ankara’nın gri tonlarını biraz daha canlı kılıyor. Birlikte geçireceğimiz zamanın tadını, ten temasıyla, bakışmalarla ve kelimelerle birlikte çıkarmak istiyorum. Senin ritmine uyum sağlayacak kadar esnek, kendi sınırlarımı da koruyacak kadar kendimim. Ankara sokaklarında, Anıtkabir’in dinginliğinden Atakule’nin yüksekliğine kadar, kısa bir anı birlikte renklendirelim.
Comments